ព្រះពុទ្ធសាសនាបានកំណត់យកទីបំផុតទុក្ខ
ឬព្រះនិព្វានក្នុរង្វង់នៃការគ្រប់គ្រងរបស់មនុស្សយ៉ាងពេញលេញ។
ទោះជាយ៉ាងណាព្រះនិព្វាននេះមិនមែនមករកមនុស្សដូចជាវត្ថុខាងក្រៅខ្លួននោះទេ។
មនុស្សត្រូវតែស្វែងរកនូវព្រះនិព្វាននេះ។ គ្មានបុគ្គលណាមួយស្រាវជ្រាវរកឳ្យ
និងព្យាបាលជំងឺរបស់ខ្លួនក្រៅពីតម្លៃបរមត្ថឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀតយើងអាចនិយាយបានថា
ពុទ្ធសាសនាពុំមានកន្លែងណាមួយសម្រាប់ទទួលនូវអំពើបាបដែលបុគ្គលដទៃបានធ្វើខ្លួនឯង
ហើយឳ្យរួចផុតចាកទុក្ខទោសឡើយ។
|
Sunday, February 5, 2017 |
9:26:00 PM





No comments: